بي ترديد هر آنچه بر ما مي رسد لطف و عنايت خداوند است از مال و ثروت و جان و خانواده و سلامتي و...، اما الطاف خاص الهي هميشه همه بندگان را دربرنمي گيرد و چه رحمت و لطفي از اين بالاتر و برتر كه در اين وانفساي دنياپرستي و مال اندوزي كه بسياري حتي جان خود بر سر حفظ اموالشان مي گذارند و برخي صاحبان ثروت انبوه از خرج كردن پولشان حتي براي خانواده و خود نيز دريغ ورزيده و حرص و طمع، دل شان را همچون سنگ ساخته است.

براستی چرا بعضی انسانهایی که اطراف ما هستند اینگونه می توانند به اطراف خود بی تفاوت باشند،به نقل از یکی از دوستان :چندی پیش پیرزنی از روستا را دیدم که مقداری حبوباتی که از برداشت مزرعه به آن سهم رسیده بود در داخل کیسه ای گذاشته و با آن احوال مریض حالی در کنار جاده منتظر ماشین است تا او را به شهر کنار روستا که نوه های یتیمش در آنجا زندگی می کنند ببرد ، او را سوار کرده و پای صحبت را میان کشیدم از رنجهایی که کودکان یتیم کشیده اند برایم بازگو کرد بسیار خجالت کشیدم که چنین اشخاصی دور بر ما هستند و محتاج ابتدایی ترین نیازهای زندگی و ما هم کمکهایمان را در جاهایی که در بوق و کرنا کنند خرج می کنیم .

خداوکیلی بیایید با خودمان صادق باشیم و از این تظاهرگرایی و جلب توجه کردن دست برداشته و اگر در توانمان باشد به همنوع خود کمک کنیم نه.....ابتدا هم از پدر و مادر ،برادر و خواهر شروع کنیم یاد اون ضرب المثل افتادم که میگه :

چراغی که به خونه رواست به مسجد حرامه

فاتحه و صلواتی به روح کسانی که ثروتشون رو به نیازمندان و فقرا و همچنین ساخت مدرسه و بیمارستان و... اهدا کردند بدون اینکه اسمی ازشون باشه و اکنون در بین ماها نیستند و صلواتی برای تندرستی عزیزانی که در حال انجام کارهای عام المنفعه می باشند